สารบัญ

วันพฤหัสบดีที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2561

20+ Wet The Bed [YOUNGMIN x SEONHO]



Wet The Bed - Chris Brown 


YOUNGMIN x SEONHO
Word : 2151
Warning [20+]
#เพลงรัก101







        ใครๆก็บอก ว่าอิมยองมินนะเป็นคนดีศรีปูซาน

         หน้าตาใสซื่อ รอยยิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวยราวกับเม็ดข้าวโพด ตากลมโตเหมือนลูกหมาตัวเล็กๆขัดกับ

        ส่วนสูงกว่า180ของเจ้าตัวทำให้ยองมินเป็นผู้ชายตัวใหญ่เหมือนไททันแต่กลับขี้อ้อนเหมือนลูกหมา

        อีกทั้งใจบุญสุนทาน ชอบทำบุญ บริจาคและรับอุปาการะเด็กกำพร้าอายุย่าง16อย่าง ‘ยูซอนโฮ’ มาส่งเสียให้เรียนหนังสือ

        ฉลาด กล้าลงทุนจนตอนนี้เป็นประธานบริษัทยักษ์ใหญ่มีหลายสาขาในประเทศ

        และตอนนี้อิมยองมินเป็นประธานคุมอยู่ที่โซล






      แต่ลืมอะไรไปรึเปล่า
     
      ธุรกิจนะคิดจะลงทุนทำอะไร 

      ก็ต้องได้กำไรกลับคืนมาสิ

      ผมยังไม่เคยบอกเลยนะ

      ว่าตัวเองเป็นคนดีนะ..
.
.
.
.


“อ๊า!!! คุ..คุณย..องมิ..น..ฮะ...ผม..”

“ฉันบอกว่าให้เรียกฉันว่าอะไร หื้ม”



คนผมแดงผละออกมาจากตุ่มไตตรงอกของเด็กที่ตนเองรับอุปการะ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับยูซอนโฮพลางเอ่ยถาม



“พ..พี่..ยอ..งมิ.. อ๊า!! อ๊ะ อึกอ่า”



คนใต้ร่างขบกรามแน่นกักเก็บเสียงน่าอายเมื่อผู้มีพระคุณของเขาก้มลงกลับไปปรนเปรอตุ่มสีเชอร์รี่บนตัวเขาละเลียดชิมไปช้าๆดูดดึงราวกับว่าอดอยากมาจากไหน มือทั้งสองข้างพยายามดีดดิ้นให้หลุดพ้นจากการกักขังของคนตัวสูง



“พี่..ยอ..งมิ..น ฮะ ผ.มทรมา..น”



ยองมินปล่อยมือทั้งสองข้างของซอนโฮให้เป็นอิสระ มือหนาลูบไล้ไปทั่วหัวไหลมนที่ตอนนี้มีรอยสีหวานแต่งแต้มเป็นจุด  เอวคอด พุงน้อยๆที่เจ้าตัวขุนด้วยข้าว5มื้อ ผ่านสะโพกกลมกลึงเต็มไม้เต็มมือ บีบคั้นจนเกิดรอยแดง ซอนโฮเกรงตัวเล็กน้อยเมื่อฝ่ามืออุ่นร้อนของยองมินลูบไล้ลงต่ำไปอีก แกล้งปัดผ่านแท่งร้อนกลางลำตัวก่อนที่ลูบลงไปถึงขาอ่อนเรียวเล็ก ในขณะที่ริมฝีปากยังคงวุ่นกับหน้าอกเล็กไม่หยุด แกล้งขบกัดเบาๆที่จุกเล็ก ทำซอนโอหลุดเสียงน่าอายออกไปเบาๆ



‘จะขาดใจตายอยู่แล้ว’

“ตร..งนั้นม..ไม่เอาค..รับ”

“อย่าห้ามฉัน”



‘เขาไม่มีสิทธิ์นั้นอยู่แล้วนิ’



“ทั้งหมดในตัวมันเธอเป็นของฉัน”


“..”


“แม้แต่ชีวิตของเธอเอง”



‘ก็เขาเป็นแค่เด็กกำพร้านิน่า’
.
.
.
.


ยองมินยังคงวุ่นอยู่กับตุ่มสีหวานบนตัวซอนโฮ ดูดดึงราวกับเป็นของหวานสลับกับตวัดลิ้นรัวเร็ว รู้สึกถึงความสั่นของคนตัวเล็ก แน่นอนละทุกซอกทุกมุมในตัวซอนโฮเขารู้ดีที่สุดว่าทำตรงไหนแล้วซอนโฮถึงจะรู้สึกดีนะ


 ซอนโฮหลับตาแน่น รับทุกรสสัมผัสของผู้มีพระคุณ



‘ผมตอบแทนได้เท่านี้

.
.
.
.

หวาน

ซอนโฮนะ

หวานไปทั้งตัว



“เข้า..ม..าเลย..ด..ได้มั้ยฮะ”



ซอนโฮหอบแน่นแผ่นอกบางขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกวาบหวามมันกำลังจะฆ่าเขาให้ตาย

เซ็กส์ของผู้ใหญ่อย่างยองมินกำลังทำให้เด็กอายุ16อย่างซอนโฮแทบดิ้นตาย



“รอก่อนนะครับ เดียวถ้าพี่ทำเลยเราจะเจ็บนะ”



     ชอบ

      ผมชอบตอนพี่ยองมินอ่อนโยน

     ผมชอบตอนพี่ยองมินแทนตัวเองว่าพี่

     ผมชอบตอนพี่ยองมินพูดครับ

     ผมชอบพี่ยองมินตอนที่เขาโอบกอดผม สัมผัสอบอุ่นแบบนั้นมันทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย

     ผมชอบที่พี่ยองมินเป็นพี่ยองมิน

     ไม่ใช่คุณยองมิน



ยองมินผละออกจากหน้าอกคนใต้ร่าง มือทั้งสองข้างสอดใต้ใต้ข้อพับของเด็กน้อยดึงรั้งให้ ‘อะไรๆ’ มันแนบชิดกันไปมากกว่าเดิม
           
ซอนโฮเผยอปากกว้างเมื่อรับรู้ถึงความอุ่นร้อนของฝ่ามือหนาเข้ามากอบกุมแท่งร้อนของตนเองพร้อมรูดรั้งอย่างช้าๆ



“พ..พี่..อ่ะ ผ..ม”



     เนิบนาบ



“เร็...ว..หน่..อย”



      เน้นย้ำ



“เร็..วอีก..อ๊ะ พี่ยอ..ง..มิ..อ๊า!!!”



ร่างกายกระตุกเกร็ง เปลือกตาสีไข่มุกปิดลงแน่น น้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งออกมาทันทีเมื่อซอนโฮถึงแสงสว่าง อ้าปากหอบหายใจแรง ทิ้งแขนขาที่เกี่ยวอยู่กับยองมินลง ในขณะที่คนขี้แกล้งแลบลิ้นเลียคราบนั้นจนสะอาดหมดจดแถมยังเอ่ยประโยคน่าอายออกมา



“ไม่ได้ทำนานหรอ ทำไมขุ่นแบบนี้ละครับ”



คิดว่าซอนโฮจะเขิน?


คุณคิดผิดแล้วละ



“ผมรอให้พี่มาเอามันออกครับ”



ซอนโฮไม่ใช่ลูกเจี๊ยบแล้วนะ

.
.
.
.


เจลสีใสถูกป้ายไปตรงช่องทางสีหวานนิ้วเรียวยาวของยองมินกำลังเข้าไปสำรวจพื้นที่คับแคบนั่น



“อือ.. เจ็บ เบาหน่อยครับ”



ช่องทางคับแคบนั้นตอดถี่รัวราวกับปฎิเสธที่แปลกปลอมที่เข้ามา



“อย่าเกรงครับ ทำอย่างกับว่าครั้งแรก”
“ก็พี่หายไป..”
“งานมันเยอะนะครับ พี่ก็ไม่ได้ทำกับใครเหมือนกันนั่นแหละ”



ใช่ มันไม่ใช่ครั้งแรก

ก็ครั้งแรกนั้นมันผ่านมาตั้งปีนึงแล้วนินา

ยองมินรับซอนโฮมาดูแลไว้ตั้งแต่ซอนโฮอายุ10ขวบเต็ม

และซอนโฮเสียครั้งแรกให้กับเขาตอน15ปีเต็ม







ทำไมถึงรับซอนโฮมานะหรอ?

ก็แค่ถูกชะตานะ

สายตาของนักธุรกิจมันเฉียบคมมากกว่าที่พวกคุณคิดนะครับ

ดูสิ

ตอนนี้ซอนโฮเป็นลูกแมวขี้ยั่วของผมไปแล้วละ

.
.
.
.

ขยับขยายช่องทางได้ถึง3นิ้ว ความอดทนของยองมินก็หมดลง

จับขาคนตัวเล็กมาเกี่ยวเอวสอบของตนเองไว้ขยับร่างกายให้ใกล้ชิดกันกว่าเดิม ค่อยๆแทรกตัวตนที่ชโลมไปด้วยเจลสีใส



“ช้า..หน่อ..ยครับ”
“พยายามอยู่ครับ อืม แน่นจังวะ”



ยองมินแช่แก่นกายสักพักให้ซอนโฮปรับตัวได้ก่อนจะขยับกายเข้าออก


เอวสอบขยับเข้าออกอย่างรุนแรง รสชาติของซอนโฮมันทำให้เขาแทบบ้า ร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างเขาหลับตา เม้มปากไร้เสียงคราง กลั้นเสียงน่าอาย ฟันขบแน่นจนปากบางไร้สีเลือด ยองมินโน้มตัวลงไปจูบเบาๆ เพียงแค่แตะริมฝีบางบางเท่านั้น



“ร้องออกมา ”



ซอนโฮหลับตาแน่นส่ายหัวราวกับปฏิเสธคำสั่ง ผมสีน้ำตาลอ่อนแผ่กระจายออกตามเตียงนุ่ม ขบกัดริมฝีปากบางแรงขึ้นมื่อรับรู้ถึงแท่งแข็งขืนนั้นเข้ามาลึกกว่าเดิม



“อึก อื้อ!!!”
“ครางออกมาหน่อยครับเด็กดี”
“อึ..ก อื้อ..”
“ใจร้ายจังจะไม่ให้พี่ได้ยินเสียงเราหน่อยหรอ”



เสียงนุ่มทุ้มละมุนเอ่ยออกมาขัดกับสะโพกสอบที่กำลังขยับเข้าออกอย่างรุนแรง จนเตียงสภาพดีสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก มือหนาโอบอุ้มคนใต้ร่างขึ้นมานั่งทับตัวของเขา



“อ๊า!!!! พ.. พี่..ล.ลึกไปแ..ล้ว”



และทำให้แท่งอุ่นร้อนนั้นเข้าไปในตัวเขาได้ลึกกว่าเดิม

ซอนโฮหลุดเสียงครางดังลั่น เชิดหน้าจิกเล็บระบายความเสียวซ่านบนแผ่นหลังกว้าง รับรู้สัมผัสอุ่นร้อนจากมือบริเวณเอวคอด



“ขยับให้หน่อยครับเด็กดี”



เสียงนุ่มเอ่ยร้องขอพร้อมกับปรากฏรอยยิ้มใสซื่อบนใบหน้าอ่อนกว่าวัยขัดกับรูปประโยคหื่นกามนั่น


ซอนโฮมองค้อน แต่มือเล็กกลับจับไหล่หนาแน่น ค่อยๆยันสะโพกตัวเองขึ้นแล้วทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง


เสียงครางผะแผ่วของทั้งคู่ลั่นไปทั่วห้อง ซอนโฮหลับตาแน่น สะบัดใบหน้าระบายความเสียวระลอกใหม่ ลืมตาปรือมองหน้าผู้มีพระคุณ


ใบหน้าหล่อขาวสว่างด้วยเรือนผมสีดำ ร่างกายสูงใหญ่มีมัดกล้ามพอดีแบบไม่ใหญ่หรือไม่เล็กจนเกินไป มือหนาแตะเบาๆที่เอวเล็กประคองคนบนตักไม่ให้ร่วงหล่น ใบหน้าหล่อหลับตาพริ้มเหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงมาตามกรอบหน้าคม ซอนโฮยกมือขึ้นไปปาดเหงื่อนั่นออกจากใบหน้า มองคนตรงหน้าด้วยความรักและเทิดทูน





 ยองมินปรือตามองคนบนตักด้วยความหลงใหล คนบนตักเขากำลังโยกย้ายสะโพกขึ้นลงอย่างยั่วยวน มือเล็กไล้เบาๆตามสันกรามคม มองตาเขาไม่ละสายตา ดวงตาสีดำขลับที่ยองมินชอบ


ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น


และยองมินก็หวังว่าดวงตาสีดำขลับราวกับอีกานั่นจะมองแค่เขาผู้เดียว

.
.
.
.


ซอนโฮสวย...


อ่านไม่ผิดหรอก


ซอนโฮสวยไปหมด


ร่างกายของซอนโฮมันทำให้เขาแทบคลั่งสัดส่วนโค้งเว้าต่างๆมันชัดเจน ถึงซอนโฮจะใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวเขาก็ยังว่ามันดูยั่วยวนอยู่ดีนั่นแหละ
.
.
เนิ่นนานเกินกว่าจะสนใจเวลากิจกรรมของทั้งสองคนคงยังไม่จบลง ความเร้าร้อนกลับเพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆแม้จะปรับเครื่องปรับอากาศให้ต่ำเพียงใดก็สู้ความร้อนแรงของเซ็กส์ครั้งนี้ไม่ได้


อาจเป็นเพราะห่างหายไปนานรักครั้งนี้ถึงเต็มไปด้วยความคิดถึงของทั้งสองคน



“อ๊ะ  ตรงนั้น อ๊ะอ๊า เร็..วหน่..อย”
“ตามบัญชาครับเจ้าหญิง”



ยองมินจับสะโพกขาวไว้แน่น สะโพกสอบควบเร็วกระแทกกายเน้นย้ำไป ‘ตรงนั้น’ อย่างรุนแรง ซอนโฮขาสั่นพั่บ แขนขาไร้เรี่ยวแรง ดีที่ว่ายองมินโอบตัวไว้ไม่เช่นนั้นคงล้มไปแน่



“ยกสะโพกขึ้นหน่อยครับ”



ซอนโฮกัดฟันแอ่นสะโพกกลมกลึงขึ้นสูงสวนกับความเสียวซ่านที่ยองมินมอบให้ เท้าแขนขั้นทั้งที่เรี่ยวแรงนั้นหมดไป ฟุบหน้าลงกับเตียงนุ่มอ้าปากครางลั่นระบายความเสียวกระสันในขณะที่ท่านประธานบริษัทคนเก่งยังคงสวนกายกระแทกเข้ามาอย่างรัวเร็ว



“เร็..วอีกครั..บ ได้โปร..ด”
“อ่า อีกนิดนึงครับเด็กดี อืมอย่ารัดแน่นสิครับ”
“อ๊ะ!!ยองมินอ๊ะ!!! ตร..งน.. อ๊า!!! ”



ซอนโฮกระตุกเกร็งอย่างแรงก่อนที่จะปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน หอบหายใจเฮือกใหญ่ก่อนตัดสินใจสวนสะโพกรับตัวตนของอีกคนกลับไป



“อ่า เด็กดีไม่ซนนะครับ”
“ผมไม่อยากเป็นเด็กดีแล้ว”
“อืม..อีกนิดนึงครับ”  เสียงทุ้มครางต่ำผะแผ่ว สวนสะโพกสอบเข้าหาอีกคนย้ำๆก่อนที่น้ำอุ่นวาบจะฉีดเข้าไปในตัวของอีกฝ่าย



เรียวขาสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามเหนียว ยองมินแช่ค้างตัวตนไว้ก่อนนอนซบลงไปบนแผ่นหลังเนียนของคนใต้ร่าง เรือนผมสีดำสวยแผ่ทั่วตัดกับแผ่นหลังขาวเนียนของซอนโฮ เสียงหอบหายใจดังเบาๆทั่วห้อง ซอนโฮกำลังเถิบกายออกแต่ยองมินกลับดึงรั้งเอวเล็กไว้แน่นพร้อมสวนสะโพกหนาใส่



“อ๊ะ!! อะไรของพี่เนี่ย ผมจะไปอาบน้ำเอาออกไปเลยครับ”
“อะไรกันครับ พี่พึ่งเสร็จเองนะ”



ตาสวยเบิกกว้างพลางนึกย้อนถึงเซ็กส์ครั้งก่อนๆของผู้ชายคนนี้



“ต..แต่.ผมเหนื่อยแ..ล้วนะครับ”
“แค่รอบเดียวฉันไม่พอหรอกนะซอนโฮ”



สรรพนามที่ดูห่างเหินกลับขึ้นมาอีกครั้งเป็นคำเตือนว่าถ้ายังขัดใจเขาอยู่


ซอนโฮอาจจะโดนไม่ใช่น้อย


ซึ่งซอนโฮไม่อยากเจอหรอกนะ


คราวนั้นก็ทำเขาไปเรียนไม่ได้ตั้งหลายวัน



‘รอบเดียวของพี่แต่กี่รอบแล้วก็ไม่รู้ของผมไง!’



“แค่..อีกรอบ เท่านั้นนะ..ฮะ”

“ครับผม”



กิจกรรมเร้าร้อนบรรเลงขึ้นอีกครั้ง



“ผ..ผม..ไม่ไห..ว.. อ๊า!!!! ”



และอีกครั้ง



“พ..พี่..ยองมิ..นเสร็จ..รึยังครั..บ”



และอีกครั้ง



“อ๊ะ!เสียว ฮึก เร็ว ห..น่อย...ฮือ ผมเหนื่อยแล้วนะ! ”



ทำไงได้ละครับก็คนมันคิดถึงนิหน่า


ขอ’กอด’นานๆหน่อยนะครับซอนโฮ


ใบหน้าหล่อยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม ทอดสายตามองคนใต้ร่างอย่างอ่อนโยนขัดกับรูปประโยคที่ทำให้ซอนโฮโมโห



“พรุ่งนี้สงสัยต้องหยุดเรียนละนะเด็กดี”



‘ผมหยุดจนจะไม่มีสิทธิ์เข้าสอบแล้วนะ!!’


‘พ่อพระอะไรกัน!!!! นิมันคนคุกหลุดเรือนจำชัดๆ!!!!!’



แต่ก็ทำได้แค่...



“อ๊ะ!ตรงนั้น อ๊า!! อย่าแกล้งผมสิ!!”




จะสิ้นสุดเมื่อไรไม่มีใครรู้


?


ก็จนกว่าเตียงจะเปียกนั่นแหละครับ : )


 ------------------------------------------------NEVER END-----------------------------------------------

อ่านแล้วรบกวนกลับไปคอมเม้นติชมกันที่ dek-d ด้วยนะคะ
https://writer.dek-d.com/sstanggg888/writer/viewlongc.php?id=1652979&chapter=28


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น